Joshua Van obronił pas po pięciu rundach z Alexandre'em Pantoją. Dopiero po walce powiedział, z jak dużym problemem wszedł do oktagonu.
Według mistrza nieco ponad miesiąc przed galą doszło do urazu stawu barkowo-obojczykowego w prawym ramieniu. Przez większość obozu nie mógł normalnie sparować.
To jeden z tych urazów, które wpływają nie tylko na siłę ciosu. Bark pracuje przy obronie obaleń, klinczu, zasłonie i każdej próbie wyrwania ręki z uchwytu. Ograniczenie sparingów oznaczało więc mniej czasu na sprawdzenie całego planu w tempie zbliżonym do walki.
Van wrócił do mocniejszej pracy dopiero w ostatnich dwóch tygodniach. Resztę przygotowań oparł głównie na kondycji i bieganiu.
Mimo tego wytrzymał pięć rund i obronił tytuł. To pokazuje charakter, ale również poziom bazy kondycyjnej zbudowanej wcześniej. Dwóch tygodni pełnej pracy nie da się magicznie zamienić w idealny obóz.
Można podziwiać charakter, ale nie ma sensu robić z kontuzji romantycznej historii. Mistrz czeka teraz na badania, a termin kolejnej obrony pasa pozostaje otwarty.
Najważniejsze będzie to, czy uraz wymaga dłuższej rehabilitacji. Szybki powrót tylko po to, żeby utrzymać medialny rozpęd, może skończyć się znacznie większym problemem przy następnym przeciążeniu.
Wypowiedź Vana nie odbiera niczego Pantoji. Rywal nie wybiera stanu zdrowia mistrza i może walczyć tylko z człowiekiem, który pojawia się naprzeciwko. Kontuzja tłumaczy ograniczenia, ale nie zmienia przebiegu oficjalnego wyniku.
Teraz kolejny ruch powinien należeć do lekarzy, nie do terminarza UFC. Pas może poczekać kilka tygodni dłużej. Źle zaleczony bark może wracać przez resztę kariery.
